Karel Dillen
1925 - 2007

Karel Dillen werd geboren te Antwerpen op 16/10/1925 in een eenvoudig arbeidersgezin.
Van jongs af aan Vlaamsgezind (Enkele Vlaamsnationalistische leraren aan het Koninklijk Atheneum van Antwerpen, waar hij in 1943 afstudeerde, hadden hun stempel op hem gedrukt) was hij tijdens de oorlog van geen enkele organisatie lid.
Daardoor heeft hij ook onder de repressie niet hoeven te lijden, zoals met verscheidene van zijn gewezen schoolmakkers het geval was.

In 1947 begon zijn carriere toen hij toetrad tot het St. Arnoutsvendel, een Vlaamsnationalistische jeugdbeweging van Wim De Roy.
Daar was hij vooral voor de ideologische vorming verantwoordelijk.
Hij werkte ook mee in de redactie van 'Opstanding', de officieuze spreekbuis van de 'Vlaamse concentratie' en publiceerde regelmatig artikelen.

Eind 1949, begin 1950 was Dillen medeoprichter, samen met Herman Senaeve en Toon Van Overstraeten, van een radicaal Groot-Nederlands jongerengroepje: de Jong Nederlandse Gemeenschap (JNG).
De JNG ging manifesteren op de IJzerbedevaart en het Vlaams Nationaal Zangfeest, die volgens hen te veel ingepalmd werden door de CVP.

Het JNG richtte in mei 1956 het tijdschrift Dietsland Europa op. Dillen werd hoofdredacteur. Tot de jaren '70 bleef het zijn voornaamste spreekbuis.

In het begin van de jaren zestig was Dillen voorzitter van Were di, een elitair-radicale, Groot-Nederlandse, antikapitalistische, anticommunistische en anti-Belgische groep.
In 1968 versmolt deze groep met Dietsland Europa. In 1975 nam Dillen ontslag uit Were di. Vanaf 1975 werd hij de eerste hoofdredacteur van het pas opgerichte Ter Waarheid dat werd uitgegeven tot 1979. Het werd een blad met hetzelfde gedachtegoed als Were di.
Vanaf 1965 werd hij een belangrijk medewerker aan het Antwerpse satirische weekblad 't Pallieterke.

Bij de verkiezingen van 1954 werd de Christelijke Vlaamse Volksunie opgericht, en na zijn uiteenvallen de latere Volksunie.

Karel Dillen was bij beide niet betrokken, doch sympathiseerde wel met de Volksunie.
Pas in 1957 zou hij er lid van worden en hij werd op 1 juli voorzitter van de nieuw opgerichte Volksunie Jongeren (VUJO).
In de jaren '60 boekte de Volksunie de ene overwinning na de andere. Dit leidde tot een streven naar pragmatisme. Bovendien voerde de partij een steeds progressievere koers. Dillen was hier radicaal tegen en nam in 1971 ontslag uit de partij.
Tot zijn tegenstrevers binnen de partij behoren vooral Hugo Schiltz, Nelly Maes, André de Beul en Maurits Coppieters.

Tot zijn voornaamste medestanders behoorden Leo Wouters, Hector Goemans, Rudi van der Paal, Bob Maes, Walter Peeters en Mia Dujardin (de meesten van Were di-strekking).
Op 1 oktober 1977, terwijl hij politiek dakloos was richtte Dillen de Vlaams Nationale Partij (VNP) op, dit uit onvrede met de mede-ondertekening, op 24 mei 1977, door de Volksunie, van het Egmontpact.
De VNP werd in 1978 het Vlaams Blok, waar Karel Dillen als enige verkozen wordt.
Hij wordt in 1987 door Gerolf Annemans opgevolgd en in datzelfde jaar tot senator verkozen.
In 1989 werd hij Europees parlementslid. Op 8 juni 1996 wordt Karel Dillen als voorzitter van het Vlaams Blok door Frank Vanhecke opgevolgd, en bij de verandering naar het Vlaams Belang krijgt hij als eerste zijn lidkaart en behoudt hij zijn functie als erevoorzitter.

Op 18 juni 2003 nam hij om gezondheidsredenen uit het Europees parlement ontslag.

Op 27 april 2007 overleed hij te 's Gravenwezel bij zijn dochter Marijke.
Karel Dillen was vooral een radicaal en rechtlijnig politicus, die nooit van zijn principes heeft afgeweken.
Hij was tevens een belezen man en heeft ook verscheidene publicaties op zijn naam staan.
Alhoewel hij in de pers steeds als een norse man voorgespiegeld werd, verstond hij heel goed de kunst humoristisch te zijn.

Van zijn hand verschenen de volgende werken:
Boeken :

Vertalingen :


Terug